Przejdź do treści
DARMOWA WYSYŁKA OD 199 PLN Wysyłka w 24h

Strona główna  /  Blog  / Poradnik

Bimagrumab vs SLU-PP-332: redukcja tłuszczu bez utraty mięśni?

Bimagrumab i SLU-PP-332 często trafiają do jednego worka jako substancje, które mają spalać tłuszcz i oszczędzać mięśnie. Tymczasem dzieli je niemal wszystko: budowa, mechanizm, a przede wszystkim jakość dowodów. Bimagrumab ma za sobą badania kliniczne fazy 2 z…

Bimagrumab vs SLU-PP-332: redukcja tłuszczu bez utraty mięśni?

Bimagrumab i SLU-PP-332 często trafiają do jednego worka jako substancje, które mają spalać tłuszcz i oszczędzać mięśnie. Tymczasem dzieli je niemal wszystko: budowa, mechanizm, a przede wszystkim jakość dowodów. Bimagrumab ma za sobą badania kliniczne fazy 2 z udziałem kilkuset osób. SLU-PP-332 nie był dotąd badany na ludziach, a wszystko, co o nim wiadomo, pochodzi z doświadczeń na myszach i hodowlach komórkowych. Poniżej zestawiamy oba związki na podstawie publikacji (stan na październik 2026 r.).

Bimagrumab i SLU-PP-332: co to jest i czym się różnią?

Bimagrumab to w pełni ludzkie przeciwciało monoklonalne, czyli duże białko, a nie peptyd. Blokuje receptory aktywiny typu II (ActRIIA i ActRIIB), przez co hamuje sygnał miostatyny i aktywiny A. Pierwotnie rozwijano go z myślą o chorobach mięśni, dziś jest kandydatem na lek przeciw otyłości. W lipcu 2023 r. Eli Lilly ogłosiła przejęcie firmy Versanis Bio, która rozwijała bimagrumab, za kwotę do 1,925 mld USD.

SLU-PP-332 to syntetyczna mała cząsteczka, agonista receptorów ERR (estrogen-related receptors): ERRα, ERRβ i ERRγ, z najsilniejszym działaniem na ERRα. Choć bywa sprzedawany jako „peptyd”, w rzeczywistości nim nie jest. Autorzy prac opisują go jako mimetyk wysiłku, bo w mięśniach myszy uruchamia program genów podobny do tego po treningu tlenowym.

Cecha Bimagrumab SLU-PP-332
Rodzaj związku przeciwciało monoklonalne syntetyczna mała cząsteczka
Cel działania receptory aktywiny typu II receptory ERRα, β, γ
Najwyższy etap badań faza 2 u ludzi w otyłości, wcześniej faza 2/3 w chorobie mięśni myszy i komórki
Dopuszczenie do obrotu brak, lek badany brak, nie do stosowania u ludzi

Jak bimagrumab wpływa na tłuszcz i mięśnie w badaniach klinicznych?

Według autorów badania BELIEVE bimagrumab nie wpływa wyraźnie na ilość zjadanego pokarmu, tylko działa bezpośrednio na tkankę tłuszczową i mięśnie: nasila mobilizację tłuszczu, a w mięśniach wywołuje efekt anaboliczny. Leki inkretynowe, takie jak semaglutyd, działają inaczej: zmniejszają apetyt i ilość jedzenia. Autorzy tłumaczą sumowanie się efektów obu leków właśnie odmiennymi mechanizmami.

Badanie fazy 2 u osób z cukrzycą typu 2 (2021)

W pracy opublikowanej w JAMA Network Open w styczniu 2021 r. 75 dorosłych z cukrzycą typu 2 i nadwagą lub otyłością otrzymywało przez 48 tygodni wlewy dożylne bimagrumabu (10 mg/kg co 4 tygodnie) albo placebo, a obie grupy dostawały też porady dotyczące diety i aktywności. Po 48 tygodniach masa tłuszczu w grupie bimagrumabu spadła o 20,5% (7,5 kg), a w grupie placebo o 0,5%. Beztłuszczowa masa ciała wzrosła o 3,6% (1,7 kg), podczas gdy przy placebo spadła o 0,8%.

Masa ciała zmniejszyła się średnio o 6,5%, a HbA1c o 0,76 punktu procentowego. Próba była mała: badanie ukończyło 58 osób, do analizy włączono wyłącznie uczestników, którzy przeszli pełny schemat leczenia, a grupy różniły się proporcją kobiet i mężczyzn. Autorzy BELIEVE uznali jednak tę pracę za dowód, że utratę tłuszczu da się oddzielić od utraty masy beztłuszczowej.

BELIEVE: bimagrumab z semaglutydem (wyniki 2025-2026)

Badanie BELIEVE objęło 507 dorosłych z BMI od 30 lub od 27 z co najmniej jednym powikłaniem otyłości innym niż cukrzyca, losowo przydzielonych do dziewięciu grup. Bimagrumab podawano dożylnie co 12 tygodni (10 lub 30 mg/kg), semaglutyd raz w tygodniu (1,0 lub 2,4 mg). Główny okres leczenia trwał 48 tygodni, po nim przedłużono terapię w otwartej fazie do 72. tygodnia. Wyniki przedstawiono na kongresie ADA w czerwcu 2025 r., a pełną publikację w Nature Medicine 2 marca 2026 r.

Po 72 tygodniach (średnie najmniejszych kwadratów) masa ciała spadła o 10,8% przy samym bimagrumabie (30 mg/kg), o 15,7% przy semaglutydzie 2,4 mg i o 22,1% przy połączeniu najwyższych dawek. Masa tłuszczu zmniejszyła się odpowiednio o 28,5%, 27,8% i 45,7%. Beztłuszczowa masa ciała wzrosła o 2,5% przy samym bimagrumabie, spadła o 7,4% przy semaglutydzie i o 2,9% w grupie łączonej. W tej ostatniej tłuszcz stanowił 92,2% utraconych kilogramów, przy semaglutydzie 75,6%.

Autorzy zgłaszają przy tym ważne zastrzeżenie: skład ciała mierzono metodą DXA, w której mięśnie są tylko częścią masy beztłuszczowej, więc kolejne próby powinny użyć rezonansu magnetycznego i testów sprawności. Siła uścisku dłoni wzrosła istotnie wobec placebo tylko w jednej grupie łączonej, a w pozostałych wynik nie różnił się od placebo.

Co wiemy o SLU-PP-332 z badań na myszach i komórkach?

Wszystkie opublikowane dane o SLU-PP-332 pochodzą z badań przedklinicznych. Na stronie ClinicalTrials.gov nie znaleźliśmy żadnego zarejestrowanego badania tej substancji, a przegląd systematyczny z 2026 r. (Revista Médica de Chile) podsumowuje wyłącznie prace na zwierzętach i modelach komórkowych. Najczęściej cytowane wyniki to:

  • U myszy SLU-PP-332 zwiększył udział oksydacyjnych włókien mięśniowych typu IIa i poprawił wytrzymałość biegową (praca z 2023 r.); komunikat University of Florida podawał, że zwierzęta o prawidłowej masie ciała biegały o 70% dłużej i o 45% dalej niż grupa kontrolna.
  • Według tego samego komunikatu otyłe myszy, którym przez miesiąc dwa razy dziennie podawano związek, straciły 12% masy ciała i przybrały dziesięciokrotnie mniej tłuszczu, choć jadły tyle samo.
  • W modelach zespołu metabolicznego u myszy poprawiła się wrażliwość na insulinę, a w mysim modelu niewydolności serca wzrosła frakcja wyrzutowa.
  • W hodowli ludzkich mioblastów, pobranych od nieaktywnych fizycznie kobiet, związek zmniejszał stres oksydacyjny i sprzyjał tworzeniu miotub (2025).

Ostatni punkt dotyczy wyłącznie komórek w laboratorium i nie jest badaniem na ludziach. W pracach na zwierzętach główne wyniki dotyczą wytrzymałości, typu włókien oraz wydatku energetycznego i spalania kwasów tłuszczowych, a nie pomiarów masy mięśniowej podczas odchudzania. Teza o redukcji tłuszczu bez utraty mięśni ma więc dla SLU-PP-332 oparcie jedynie w eksperymentach na myszach.

Skutki uboczne bimagrumabu i SLU-PP-332: co pokazały badania?

Profil bezpieczeństwa obu związków poznano w zupełnie innym stopniu. Dla bimagrumabu istnieją dane z kontrolowanych badań u ludzi, dla SLU-PP-332 nie ma żadnych.

Działania niepożądane bimagrumabu w badaniu BELIEVE

Najczęstsze objawy przy bimagrumabie to kurcze mięśni, biegunka i trądzik, a przy semaglutydzie nudności, biegunka, zaparcia i zmęczenie. Z powodu działań niepożądanych leczenie przerwało od 14,0% do 21,4% osób w grupach samego bimagrumabu, wobec 3,6-8,8% przy semaglutydzie, 5,3-12,5% w grupach łączonych i 3,6% przy placebo.

W badaniach krwi odnotowano wzrost fosfatazy zasadowej i kinazy kreatynowej oraz przejściowy wzrost aminotransferaz i lipazy. Autorzy sugerują, że część tych zmian mogła wynikać z podawania dożylnego z dawkami nasycającymi, dlatego kolejne badania testują postać podskórną.

Skutki uboczne SLU-PP-332: brak danych u ludzi

Pytanie o skutki uboczne SLU-PP-332 u ludzi ma dziś jedną rzetelną odpowiedź: nie wiadomo. Badacze z University of Florida informowali w 2023 r., że u myszy nie zaobserwowano poważnych działań niepożądanych, co nie mówi nic o bezpieczeństwie u człowieka. Zespół, który opracował związek, napisał w pracy wydanej w styczniu 2026 r., że SLU-PP-332 nie jest biodostępny po podaniu doustnym (u myszy podawano go we wstrzyknięciach).

Dostawcy odczynników oznaczają SLU-PP-332 jako produkt nieprzeznaczony do stosowania u ludzi ani zwierząt. Światowa Agencja Antydopingowa (WADA) zakazuje w sporcie mimetyków wysiłku i modulatorów metabolicznych, a laboratoria antydopingowe opisały już w warunkach in vitro metabolity SLU-PP-332 na potrzeby kontroli. Nie istnieje żadna dawka tej substancji sprawdzona u ludzi.

Bimagrumab i SLU-PP-332 w 2026 roku: jaki jest stan badań?

Żaden z tych związków nie jest zarejestrowanym lekiem. Oto, jak wygląda sytuacja według źródeł, które sprawdziliśmy w październiku 2026 r.:

  • Bimagrumab figuruje w wykazie badań klinicznych Eli Lilly w fazie 2 we wskazaniu otyłość (stan wykazu na sierpień 2026 r.).
  • Na kongresie ECO/EASO w maju 2026 r. zapowiedziano prezentację danych o składzie ciała w ciągu półrocznej przerwy po leczeniu w przedłużeniu badania BELIEVE.
  • Badanie fazy 2 z tirzepatydem i podskórnym bimagrumabem (NCT06643728) objęło 252 osoby i nie rekrutuje. Pierwszorzędowy punkt końcowy osiągnięto w styczniu 2026 r., zakończenie całego badania zaplanowano na styczeń 2027 r., a w rejestrze nie opublikowano jeszcze wyników.
  • We wrześniu 2025 r. Lilly wycofała, przed włączeniem pierwszego pacjenta, badanie bimagrumabu z tirzepatydem u osób z cukrzycą typu 2, podając powody strategiczne.
  • SLU-PP-332 pozostaje narzędziem badawczym. Jego autorzy opracowali następcę, SLU-PP-915, który działa po podaniu doustnym, ale w opublikowanej pracy również badano go na myszach.

Porównanie z tytułu jest więc nierówne. Dla bimagrumabu wyniki u ludzi rzeczywiście pokazują dużą utratę tłuszczu przy niewielkich zmianach masy beztłuszczowej, choć w grupach samego bimagrumabu częściej przerywano leczenie z powodu działań niepożądanych. Dla SLU-PP-332 obietnica „spalania tłuszczu bez utraty mięśni” opiera się wyłącznie na danych z myszy i nie powinna być przenoszona na ludzi. Osoby zainteresowane leczeniem otyłości z ochroną mięśni powinny rozmawiać z lekarzem o terapiach zarejestrowanych lub o udziale w badaniu klinicznym.

Polecamy Popularne w sklepie

Zobacz wszystkie →